2.03.2002

Niet slecht
Toch leuk dat we twee stemmen hebben gekregen bij die verkiezing van dat blaadje. Net zo veel als heel Feijenoord! En twee keer zo veel als Luuk Koelman!!
Verbaal
"En ik wil ook wel even kwijt dat ik het zo langzamerhand behoorlijk benauwd krijg van al die reacties waarin bepaalde webloggers zo vreselijk worden opgehemeld. Ik kan het woord 'hulde' niet meer zien. Kunnen we even met de voetjes op de grond blijven, gewaardeerde log-genoten? Waarschuw me svp als ik iets gemist heb. Is hier een nieuwe Marquez of Dostojevski ons voortijdig ontvallen?"

Arnoud, wat ben je toch een ongevoelige zak. Alle dames in tranen en dan kom jij met zo'n opmerking. De grootste cultuurdrager sinds Erasmus is gestopt. Putten uit je eigen jeugdherinneringen, en daar dan zó gevoelig over schrijven. Heb je dan niet door dat dat uniek is in de Nederlandse literatuur? Een zeer originele vondst?


Weblogster huilen bij elkaar uit, nadat Arnoud zout in de wonden had gewreven met z'n ongevoelige opmerkingen. "Het is allemaal zo gemeeheeeen" huilde een weblogster (naam en adres bij de redactie bekend). Even later nam ze onze verslaggever even apart: "Gelukkig hebben we heer Nimo nog" fluisterde ze, "is er tenminste nog iemand die ons aanvoelt."

2.02.2002

Nacht
Net terug uit De Kut. Het is drie uur. Niet laat, maar we zijn ook vroeg begonnen. Godsammeliefhebbe wat een nacht! Nu nog even een slaapmutsje en dan gaat ook heer Nimo plat. Voor het slapen gaan eerst een groot glas water. We horen de kater van morgen al aankomen. Nimo heeft nu reeds nadorst. Misschien ook van de knoflook. Nu eerst een borrel.
Het is niet al goud wat er blinkt
Heel Nederland viert feest. Heel Nederland? Nee, een groep weblogsters rouwt nog steeds om het plotselinge overlijden van de weblog van vandenb. Juist op een dag als deze is het verlies extra schrijnend. Heer Nimo staat graag even stil bij dit onnoemelijke leed.


Weblogsters vinden troost bij elkaar.

Teken het condeolanceregister.



De vraag blijft: Waarom? Waarom hadden de genadeloze blogspot-terroristen het op vandenb voorzien? Wordt vervolgd.
Iezegrim
Maakt u zich geen zorgen. Er is nog inkt genoeg, voor een lange tijd.
Dit is dan ook het prille begin van deze weblog.

2.01.2002

Waar of niet?
Moeten wíj eens proberen. Moet je kijken wat er dan gebeurt.
Zo is het toch?
Je zou ze de kost moeten geven.

1.31.2002

Tonie
Wij hebben het altijd al gezegd: "die Tonie", zeiden wij, "die Tonie heeft er kijk op". En heus niet alleen maar omdat hij ons heeft toegevoegd aan de prachtige startpagina van hem.
Arie
Gister nog gezien op teevee? Rasartiest Arie Ribbens (gemaakt door Chiel Montagne) deed een personeelsfeest in een kantine. Iedereen aan de polonaise natuurlijk! "Wij vieren feest, dus weg met de malaise want het is nu tijd voor de polonaise hhholandaise, van hier tot Vinkeveen." Waar je het vakmanschap van Arie aan af ziet, zijn die uitroepen tussendoor. Improviseert'ie gewoon. Zo uit de losse mouw. "En nou die handjes, mensèèèè`!!!" En huppekee! Allemaal zwaaien dat het een lieve lust is.

Het lijkt zo makkelijk, maar ga er maar eens aan staan. Als jij of wij het zouden roepen, zouden die arbeiders zeggen: "Handjes de lucht in? Me middelvinger de lucht in! Pleurt op. Kapsoneslijer. Een knal voor je kanis kèje krijge!" Maar als Arie het zegt gáán ze gewoon. Dát is sfeer maken! Voetjes van de vloer. "En we gaan door de knieëeeen!!!" Hopla, hele zaal door de knietjes.

"En we zullen niet verdorsten, en Jantje pakt Marietje van achter bij de .. schouders!" Je verwácht het niet! Je denkt hij gaat zeggen borsten, maar nee hoor! Niet Arie! Constant de toehoorders op het verkeerde been zetten. Dát is Arie. Als dat geen Kunst is...

Maar denk je dat Arie mag optreden op het huwelijksfeest in de ArenA? Nee hoor!! Vragen ze die Sita, nog nat achter d'r oren, die nog geboren moest worden toen Arie elke feesttent en kantine in Nederland (én Vlaanderen!!) al drie keer platgekregen had.

Kijk, dát is Nederland! Daarom wordt het huwelijksfeest door heer Nimo geboycot. Ze kunnen lullen wat ze willen, op hun knietjes gaan liggen en Beatrix kan nog zo veel telegrammen sturen, wij gaan NIET naar het feest. Zo!
Lucht
Heer Nimo komt net van buiten en, al is het wat vroeg, volgens hem hangt er al een toefje lente in de lucht.

1.30.2002

snif
Party on
Heer Nimo wil het gebruik van droks geenszins stimuleren, maar voor lezertjes die het niet kunnen laten, zouden wij willen pleiten voor bewust gebruik. Snuif het witte spul niet zo maar achteloos naar binnen, maar sta even stil bij de reis die het poeder heeft moeten maken om uiteindelijk bij jou in je neusgat te verdwijnen.

Een analfabetisch Colombiaans cocaboertje heeft het zaadje geplant en het gewas geoogst, ergens hoog in de bergen. Via diverse opkopers belandden de planten in een geheim laboratorium in het oerwoud, streng bewaakt door zwaar bewapende guerrilla’s. Een zuiver wit poeder werd uit de plantjes gedestilleerd. Het spul werd netjes verpakt en ’s nachts vervoerd. Er volgde een barre reis door het tropische regenwoud, in de vochtige hitte. Tussendoor werden steile, geheime bergpassen genomen, waarbij de temperatuur ’s nachts tot onder het vriespunt daalde. Verschillende keren moesten de dragers dekking zoeken voor de Noord-Amerikaanse verkenningsvliegtuigen en patrouilles van het officiële leger en diverse paramilitaire groeperingen (sommige gefinancierd door concurrerende drugsbaronnen).

Uiteindelijk aangekomen in de haven werd het spul in de ruim van een vissersbootje geladen. Op volle zee werd het overgeladen in een andere boot. De volgende ochtend werd het vrachtje overgeladen, ergens op een caraïbisch eiland. In een achterkamertje werd het in kleine porties verdeeld. Men maakte er hapklare bolletjes van.
De bolletjesslikker diende zich aan. Met veel drank en vet eten als glijmiddel werden de bolletjes geslikt. Het eerste bolletje kwam er na tien minuten al weer uit toen alles werd uitgekotst. Konden ze weer opnieuw beginnen. Even afspoelen en opnieuw slikken.

De volgende dag in het vliegtuig naar Amsterdam. Echt een lekker gevoel is het niet, veertig van die bolletjes in je maag. En dan nog de angst om gepakt te worden. Na een vlucht van achttien uur aangekomen op Schiphol. Eruit gepikt door de marechaussee. In een klein hokje stroopt de beambte een lange plastic handschoen om z’n arm. Hij is in een goede bui, dus hij is niet zuinig met de vaseline. Als ze kwaad willen steken ze zo die stroeve handschoen in je endeldarm. Toch doet het ook met vaseline best wel pijn. De beambte weet dat je bolletjes hebt geslikt, maar hij krijgt ze net niet te pakken. Uit frustratie ragt hij zijn vuist nog een paar keer heen en weer door je endeldarm. Ze mogen nog geen röntgenfoto’s maken. De lichaamsholtes visiteren mag wel. Ze moeten de bolletjesslikker laten gaan. Hij gaat meteen met de trein naar de Bijlmeer. In de trein blijft hij maar staan, zitten doet te veel pijn na de vuistneuksessie bij de douane.

De komende week zal hij hier in een klein kamertje moeten blijven. Van z’n landgenoot krijgt hij een vettige uienschotel en ja hoor, op de plee vindt hij al drie bolletjes tussen de stront en het meegekomen bloed. De gehele aars is nog schraal, dus het schrijnt behoorlijk als de bolletjes worden uitgeperst. Oppassen nu dat ze niet worden doorgespoeld. Onder de kraan wordt de roodbruine smurrie er afgespoeld. De slikker mag pas weg als hij het laatste bolletje heeft uitgekakt. Wat is het hier koud en nat. Door de beslagen ramen ziet hij aan de overkant net zo’n grauwe flat als waar hij zelf in zit. Na een week is het laatste bolletje er uit gekomen. Een hele opluchting, want als ze er lang inzitten heb je kans dat het plastic door de maagsappen verteert en je sterft aan een gigantische overdosis.

In het Blijmerflatje worden de bolletjes opengesneden. De coke wordt verdeeld in nog kleinere porties. Een vage figuur met een verlaagde Mercedes komt het spul ophalen. Op een geheime plek in de stad wordt het doorverkocht aan een dealer.

Een tijdje later zit jij dus met dat lijntje. Heb je er even bij stilgestaan? Okee. Snuif nu maar op dan.

1.29.2002

CITO
De plaatjes bij de zogenaamde eindtoets basisonderwijs zijn dit jaar voor het eerst in kleur. Kleurenblinde kinderen kunnen echter een zwartwitversie voorgeschoteld krijgen.

Vrij naar Herman Finkers:

Het licht springt op rood,
Het licht springt op groen,
In Nederland is altijd wat te doen.

1.28.2002

PC
Heer Nimo schijt op politiek correct. Laat dat ff duidelijk zijn. Heer Nimo is niet links en ook niet progressief. Waar we echter ook de schurft aan hebben, zijn al die figuren die opeens in koor roepen dat ze tegen de "multiculturele samenleving" zijn. Kijk eens naar de discussie die ontstond na een stukje van de nieuwe redactrice van het vrouwenhoekje van Roel en Roel. In het kielzog van de Nederlandse Jörg Haider roepen nu ook de leiders van de gevestigde partijen dat die buitenlanders nou maar eens een toontje lager moeten zingen. En diverse webloggers blaten mee.

Heer Nimo vraagt zich af hoe iemand tegen de multiculturele samenleving kan zijn. Je kan net zo goed tegen wind & regen zijn, of tegen groene blaadjes aan de bomen. De wereld ís nu eenmaal multi-cultureel, daar doe je helemaal nix aan. Zijn er alternatieven? Apartheid? Eigen volk eerst? Ausradieren? Is allemaal al eens geprobeerd, en evenzovele keren mislukt.

Doorgeslagen tolerantie is altijd fout. Als bepaalde bevolkingsgroepen (door allerlei omstandigheden en factoren) in de problemen raken, moeten we daar hardop, als volwassen mensen over kunnen praten, zonder betweterige politiekcorrectheid (in dat opzicht kan ik zelfs de heer stoethaspel nog wel begrijpen, want ik neem aan dat hij dat bedoelt). Als 99 procent van de straatroven worden gepleegd door jongeren van allochtone afkomst, dan is dat schrikbarend. Maar we moeten ook niet doorslaan naar de andere kant, en nu maar gaan roepen dat het toch nooit wat wordt.

De multiculturele samenleving is een realiteit, waar we niet omheen kunnen. We kunnen er maar beter het beste van proberen te maken. Godverdomme, dat klinkt toch wel weer errug politiek correct opeens....
Film
Dan is het nu weer tijd voor een beetje cultuur. Zojuist zagen we de rolprent Bolivia, van de Urugayaanse regisseur Adrián Caetano. Rolprent is trouwens een mooi woord dat wij in 2002 eens wat vaker gaan gebruiken, maar dit terzijde. Bolivia is een mooie, onopgesmukte film (ook een fraai woord: "onopgesmukt" - proef het maar eens op je tong*).

Het verhaal heeft geen helden en geen bad guys. Natuurlijk gaat de sympathie in eerste instantie uit naar de Boliviaan, die als illegale gastarbeider in Buenos Aires werkt, maar bij nader inzien zijn de autochtone taxichaufeurs nauwelijks beter af. Zij stellen klaaglijk vast dat ze gediscrimineerd worden in de Verenigde Staten (in Noord-Amerikaanse films is de bad guy altijd een latino), terwijl ze ondertussen zelf de Boliviaanse kok uitschelden voor "zwarte", die onze baantjes komt inpikken.

In Argentinië weet men niet eens waar Bolivia ligt, terwijl het nota bene buurlanden zijn. De Boliviaanse kok wordt steeds aangesproken als Paraguyaan of Peruaan, voor de Argentijnse arbeiders is het allemaal hetzelfde. Voor de goede verstaander wordt de huidige problematiek van Bolivia duidelijk: de (Noord) Amerikanen, met hun rechtlijnige War on Drugs, komen de cocavelden platbranden, waardoor de eenvoudige landarbeiders (vrijwel allemaal van Indiaanse afkomst) zonder werk komen te zitten.

Wat in de film niet te zien was, maar wij inmiddels wél weten, is dat de hooghartige Argentijnen inmiddels een flinke portie instant karma voor hun kloten hebben gekregen. De rollen zijn nu omgedraaid: Argentinië zit in een diepe crisis en de Argentijnen komen op hun knietjes de Boliviaanse grens over om wat eten bij elkaar te bedelen. Dat wil zeggen, de Argentijnse arbeiders. De upper class, die zich al vele decennia lang verrijkt hebben ten koste van hun landgenoten, meestal met bloederig geweld, zoals de schoonvader van de kroonprins, verschansen zich in hun villa's en eten er geen boterham minder om.

We hebben het nu wel over Argentinië en Bolivia, maar eigenlijk gaat het daar helemaal niet over. Het mooie (en tegelijkertijd trieste) van de film Bolivia is dat het een universeel verhaal is. Het zou net zo goed in Nederland kunnen spelen. Duizenden illegale arbeiders worden afgebeuld voor een hongerloontje, en tegelijkertijd geminacht door het autochtone gepeupel.

Bolivia is een mooie, integere (al krijgen we dat woord bijna niet serieus uit ons toetsenbord) rolprent, mooi gefilmd in zwart-wit. De acteurs spelen voortreffelijk en de gekozen muziek (overigens niet reeds betaande muziek van Los Kjarkas, niet speciaal voor de film gemaakt) is wel melancholiek, maar niet sentimenteel. Dat gelft eigenlijk voor de hele film. Het laat de dingen zien zoals ze zijn, zonder Hollywood-romantiek of sentimenteel gedoe. Een verademing ook tussen alle semi-artistieke hoogstandjes.


* en nou niet gaan roepen: "Ik proef liever wat anders op me tong!" want flauwe grapjassen worden er hier meteen uitgemieterd.
Happedingetjes
Eten is net als neuken. Een man die dat haarfijn aanvoelt is Nico Dijkshoorn. Wij voorzien een Gouden Toekomst voor De Kut. Voor meer info zie de reactie onder de vorige post (Door de Ville). Daarna opzouten hiero en (om in de stemming te komen) fluks naar Roel en Roel voor het spannende vervolgverhaal Nachtmerrie.