4.13.2002

10.000
Degene die met Planet Internet surft en vanmiddag om 15.03 uur langskwam, was onze tienduizendste bezoeker!
Reisberichten
De nicht van Liesel, Patricia, is met vakantie met haar vriend Marco. Ze zijn met een groepsreis naar Lejos, een klein landje in de buurt van Thailand (als ik me niet vergis). Omdat ze zelf nog geen site hebben, vroegen ze of wij hier hun reisberichten, die ze per email opsturen, konden plaatsen. Bij deze dus.

11 april 2002: Nou we zijn dus net aangekomen. Marco staat onder de douche. Het water is helemaal niet warm, zegt' ie. Straks meteen even doorgeven aan Pieter, de reisleider. Student, maar hartstikke toffe gozer. Begon meteen pepermuntjes uit te delen in het vliegtuig. Leuke groep hebben we. De meesten natuurlijk al gezien tijdens de infodag. Die Koos, glazenwasser uit Amstelveen, daar ken je mee lachen. Zegtie tegen die stewardess nou zegtie geef mij maar twee bordjes want een zo'n bordje steek ik zo in me holle kies. Uitgestreken hasses. Wij allemaal in een deuk natuurlijk want die stewardess dat is zijn klein chineesje en die begreep er niks van. En die Koos maar bekken trekken. Dubbel gelegen. Er is ook een stel uit Brabant en twee oudere vrouwen. Marco zegt dat zijn vast twee lesbo's maar dat weet ik niet. Zo lang ik er maar geen last van heb, zeg ik altijd. Ja toch? Okee, ik ga Marco uit de douche halen want we hebben straks een informatiebijeenkomst. Nou DOEEEEEIIIII. Pat.

4.12.2002

Many Sacrifices must be made. Much penance must be done. We must pay many visits to the Blessed Sacrament, but first of all we must be very good. If we do not do this, punishment awaits us. Already the cup is filling, and if we do not change we shall be punished.

Garanbandal
'Het is dat ik geen tijd heb, anders zou ik een fijn stukje schrijven over Garanbandal en professor Frans Rutten (voormalig topambtenaar van Economische Zaken) en hoe gisteren duizenden gelovigen tevergeefs in het Spaanse bergdorp zaten te wachten op het door Rutten voorspelde wonder, dat alle zieken zou genezen,’ aldus een gehaaste heer Nimo hedenmorgen. ‘De Seth Gaaikema in mij noemde het dorp al 'Halve Garabandal’ voegde hij er olijk aan toe.

Misschien als ik heer Nimo later op de dag eens extra verwen, dat hij dan alsnog dat stukje schrijft. Hij heeft het erg druk (wel niet zo druk als Charis natuurlijk, maar toch!).

Ik zal mijn best doen.
Kusjes, Liesel (secretaresse heer Nimo).
Opel Kadett
Vanochtend was het een heel klein beetje mistig. Heiig, noemen we dat hier. Heb je direct van die figuren die hun mistlampen (achter) aanzetten, en vervolgens twee weken zo rondrijden. Dat is heel irritant voor de andere weggebruikers. Heer Nimo pleit dan ook voor een technische maatregel om het onnodig gebruik van mistlampen tegen te gaan: zodra de lamp wordt ingeschakeld, klinkt er in de auto om de zoveel tijd een luide, irritante zoemer.

4.11.2002

Pentix
Deze tip van Rudy van Ersee (zie reactieblokje ‘Trucjes’) verdient een eervolle vermelding. Pentix is a web site dedicated to the art of "pen spinning". Men vindt er technieken (level 1 en level 2), video’s, een overzicht van ‘pen spinning jargon’, een FAQ-pagina, links en een forum om met andere ‘pen spinners’ (wat zou een mooi Nederlands woord zijn?) te praten over de techniek en nieuwe kunstjes. Echt een fantastische site. Bedankt, Rudy!

4.10.2002

Whisky Beat & Poésie
Over Henry Miller gesproken, zonet vind ik opeens deze site met prachtige foto's. Kijk ook eens naar de andere schrijvers in het blokje links (allemaal favoschrijvers van heer Nimo) en in hun "Menu Musique". Prachtsite!


"Iedere dag slachten we onze beste impulsen af. Daarom krijgen we hartzeer als we die door de hand van de meester geschreven regels zien en die herkennen als de onze, als de tere scheuten die we verstikt hebben omdat ons het vertrouwen ontbrak om in onze eigen vermogens te geloven, ons eigen criterium van waarheid en schoonheid. Iedereen, als hij rustig wordt, als hij vertwijfeld eerlijk tegenover zichzelf wordt, kan diepzinnige waarheden uiten. We ontspringen allen aan dezelfde bron. Er bestaat geen mysterie van de oorsprong der dingen. Allen zijn we een deel van de schepping, allen koning, allen dichter, allen musicus; we hoeven ons alleen maar open te stellen, slechts te ontdekken wat er reeds is."

(Henry Miller - Sexus)
Trucjes
Van kindsbeen af aan wil ik trucjes leren. Van dat voornemen is nog altijd weinig terechtgekomen. Bert van der Veer schreef onlangs in de Varagids dat hij een kunstje kan met een pen. Vroeger kende ik een jongen, die kon zijn pen met één hand tussen duim en middelvinger laten draaien als een propellertje. Met zijn ringvinger gaf hij telkens een tikje tegen de pen en hoppekee. De truc zit in het zodanig vasthouden van de pen dat hij soepel ronddraait en toch niet valt. Is een heel speciale techniek. Altijd jaloers op geweest dat die jongen dat kon. Helaas is mijn hand te klein. De pen loopt vast tegen het vel tussen duim en wijsvinger. Door deze fysieke tekortkoming kan ik dat trucje dus nooit leren. Dat schrijnt, diep van binnen. Heb ik het nog steeds moeilijk mee. Maar gelukkig zijn er nog andere trucjes.

Een muntstukje laten buitelen en tuimelen tussen je vingers, aan de buitenkant van je hand. Lijkt me fijn om dat te kunnen. Zie het al helemaal voor me. Achteloos aan de bar, verveeld de andere kant op kijkend. Meisje: ‘Tsjee wat is dát? Hoe doe je dat?’
’ Wat bedoel je, meisje met je mooie ogen?’
‘Met je hand, dat muntje.’
‘Oh, dat. Ach, gewoon…’
‘Your place or mine?’

Ook leuk: een drumstok laten draaien. Roger Taylor van Queen kon dat heel goed. Wobbie Williams kan het met z’n microfoon. Of sigarenrook in kringetjes uitblazen. Jammer dat ik niet rook. Naast mijn bureau ligt een bal. Af en toe even oefenen in het “hooghouden”. De lamp is op die manier al van het plafond gelazerd en twee kopjes zijn gebroken. Toch blijf ik stug oefenen. Gordijnen dicht. Ik schaam me er namelijk een beetje voor dat ik dat niet eens kan, hooghouden. Ik moet ook nog leren om kaarten te schudden. Kan altijd van pas komen. Of jongleren. Kan ik ook niet. Wat ik wel kan, is een bierviltje de lucht intikken vanaf de rand van de bar en hem dan opvangen. Je moet ergens beginnen.
Ik ben een luxeproduct
Er is al heel veel over geschreven, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Ze is onnavolgbaar. Een dag uit het leven van een camgirl:

- boodschapjes.
- kamertje opruimen.
- wasje draaien

4.09.2002

Nissan Maxima
Hackers koninklijke chatsessie gepakt?? Vaag verhaal.
Modekoning
Theo Sijthoff zei ooit eens iets wat heer Nimo diep raakte. Omdat het zo waar is:

Als je je pincode in je lenzen graveert en je stopt van de zenuwen je lenzen in je oren, dan ben je niet alleen blind en doof, maar zit je ook nog eens zonder pincode.

Daar mogen we best eens bij stil staan.
Vriendjespolitiek
Fred Teeven van Leefbaar Nederland heeft groot gelijk dat hij het feit dat bewindslieden elkaar leuke baantjes toeschuiven aan de kaak stelt (zie artikel in NRC). Zo’n Tineke Netelenbos, als minister volledig maar dan ook volledig mislukt, die mag dan weer Commissaris van de Koningin worden. Dat wordt eventjes onderling bekonkeld. Fijn voor Tineke, want dan houdt ze al die leuke voordeeltjes, zoals een gratis limousine met chauffeur, een secretaresse, een topsalaris en vooral alle status en aanzien die bij zo’n baantje horen. Gewoon op kosten van de belastingbetaler. En die arme Jaap de Hoop Scheffer, die zo gemeen aan de kant is geschoven door z’n eigen partij, die moet ook een baantje krijgen. Paar ton per jaar plus emolumenten. Voor Wim Kok wordt vast iets leuks geregeld in Europa. En ga zo maar door. In Nederland gaat dat echt niet anders dan in Italië of andere landen waar Nederlanders soms zo op neer kijken.
Funny old world
De PvdA-fractie is bereid in te stemmen met het kabinetsvoorstel om mee te doen aan de verdere ontwikkeling van het Amerikaanse gevechtsvliegtuig JSF (bericht de Telegraaf).

Let op mijn woorden: dit gaat véél meer kosten dan het bedrag van 857 miljoen euro, zoals het kabinet ons nu wil laten geloven. Dit zaakje stinkt aan alle kanten. In plaats van zich te concentreren op de problemen in de samenleving gaat men een miljardenverslindende oplossing verzinnen voor een niet bestaand probleem, want wie is die vijand tegen wie we ons moeten verdedigen met die straaljagers? Terroristen pak je niet met een bommenwerper. Evenmin bestrijd je er de wachtlijsten mee, of de criminaliteit, of het vluchtelingenvraagstuk, of de files, of milieuproblemen. Zelfs het ontzettend nijpende probleem van het straatracen met scooters kan je niet oplossen door miljarden te pompen in de wapenindustrie.

Het is een onzeker avontuur, met gigantische financiële risico's. Waarom wil de regering het dan zo graag?

Ten eerste omdat er een sterke, onzichtbare lobby is van de producenten van wapentuig. Dan maakt het niet uit dat deskundigen becijferen dat de totale opbrengsten zelfs in het gunstigste geval niet boven de kosten zullen uitkomen. Vaststaat dat individuele ondernemingen en hun eigenaars zich flink zullen gaan verrijken. Dat Nederland en de wereld als geheel (nóg meer oorlogstuig) er slechter van worden, wat maakt het uit?

Ten tweede omdat Nederlandse bewindslieden graag een bruine arm halen bij de Amerikanen. Zo'n Frank de Grave hoopt gewoon dat een hoge Amerikaan (en misschien ook wel een Hoge Piet van een ander groot en belangrijk land) hem eens over z'n bolletje aait en zegt dat hij toch zo'n braaf kereltje is.

Terwijl het gemene volk zich druk maakt over het feit dat er vanwege geldgebrek een wachtlijst is om bij de politie de diefstal van je autoradio aan te mogen geven, worden er door het kabinet op de valreep stilletjes nog even snel een paar miljard doorgedouwd voor een paar bommenwerpers. Nogmaals een heel basale vraag: waar hebben wie die dingen voor nodig? Voor “vredesmissies”? Net als in Srebrenica zeker?
Aaliyah
Wat een flauwekul, dat artikel op ad.nl over Aaliyah. "In Europa moesten bij het wereldkundig worden van het verongelukken van Aaliyah zelfs de grootste popkenners even achter de oren krabben. Aaliyah, wie was dat ook alweer?" Dat is echt complete onzin. Die Robert Haagsma is een oetlul eerste klas. Durft ook nog te beweren dat Blof bekend werd door de dood van drummer Chris Götte.

Heer Nimo was jaren geleden al fan van Aaliyah. Dat zit hem trouwens meer in het visuele dan het auditieve element. Ik zag haar voor het eerst in een clipje waarin ze in een veel te grote grijze broek in de regen danste. Die laatste posthume clip bij Rock The Boat is prachtig. Wat een vrouw!
URGENT MESSAGE
Via baard.nl: deze site over de emails van Nigeriaanse oplichters. Heer Nimo krijgt er elke dag minstens vijf, zonder overdrijven.

4.08.2002

Vlieg dan, reiger, vlieg!
Zie het einde van mijn een-na-laatste post. Het verhaal was nog niet uit. In een vlaag van verbijsterende eerlijkheid (je kan de waarheid niet eeuwig toedekken) heb ik aan Nico verteld hoe het verder ging. Iedereen kan het lezen in het reactieblokje onder de post De ijsdragers (hieronder). Hoe je een reactie moet verwijderen weet ik niet, dus het is nu 'out in the open', iedereen kan nu lezen hoe het mij verging. Ik weet dat ik me hiermee heel kwetsbaar opstel, maar dat moet dan maar.
Rockbare dansmuziek en mietjespop
Lava is te bescheiden. Ik heb net voor het eerst zijn site bezocht en het was zeer de moeite waard. Vooral de stukken over muziek (De voorgeschiedenis en de vaste rubriek Jesse's Listening Habits) en de jaren '80 vind ik bijzonder interessant en herkenbaar. En als ik het goed begrepen heb, komt Lava binnenkort met filmrecensies, in elk geval van About a boy en 24hr Party People!!
De ijsdragers
Wat een treurigheid, dat boekenweekgeschenk van Anna Enquist. Er gloort werkelijk geen enkel sprankje hoop aan de horizon. Lachen is uit den boze. Een tranendal. Een dieptrieste schets van een echtpaar dat het zwaar en moeilijk heeft in het leven. Heer Nimo werd er bepaald niet vrolijk van.

Gelukkig is het boek niet al te dik, want ik stond al met een steen om mijn nek op de Van Brienenoordbrug. Ik had al één been over het hek gehangen, en net toen ik wilde springen had ik het boek uit. Toen zag ik de lentezon weerspiegeld in het water. Ik besefte dat het maar een verhaaltje was. Een grote reiger vloog langs, de wijde verte tegemoet, hoger en hoger in de blauwe lucht.
Niet for spiet
Lekker objectieve berichtgeving in de Spits: grote kop DODEN EN GEWONDEN BIJ ILLEGALE AUTORACES JEUGD.

Bij lezing van het artikel blijkt er een jongen verongelukt die mogelijk op weg was naar een plek waar men misschien een “illegale autorace” zou organiseren. De kop is dus misleidend. De politie en de overheid pakken die “illegale races” trouwens helemaal verkeerd aan. In deze overgeorganiseerde maatschappij kan je nergens meer je “thrills” halen. Dan krijg je dit. Laat die gasten lekker racen als ze willen. Op de Maasvlakte heeft verder helemaal niemand er last van. En als het soms eens fout gaat: that’s racing. Met skieën kan je ook je nek breken.
Inkt
Was tijdelijk uit de lucht, maar is nu weer helemaal terug van weggeweest... Het nieuwe adres (na de reorganisatie) is: http://members.lycos.nl/inktlog/

4.07.2002

Siegfried
Veel mensen hebben bij voorbaat al iets tegen Harry Mulisch. Ik heb daar geen last van. Prima als iemand zelfverzekerd is. Arrogant? Als iemand echt iets gepresteerd heeft, is een beetje hooghartigheid helemaal niet erg. Bovendien is Mulisch ondanks zijn beroemdheid een hele aardige, innemende man. In vraaggesprekken voor de media geeft hij zelfs op de meest stompzinnige vragen nog rustig glimlachend antwoord. Nee, heer Nimo heeft niets tegen deze grote schrijver, die ook in het buitenland zo veel lof oogst. Toch heb ik niet veel van hem gelezen. Waarom niet? Tsja, er zijn zo veel boeken...

Welwillend begon ik aan Siegfried, het boek dat is genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2002. Het verhaal begint goed, met een beschrijving van een paar dagen uit het leven van een bekende Nederlandse schrijver, die sprekend op de auteur zelf lijkt. De schrijver, Rudolf Herter, is een paar dagen in Wenen, waar hij een druk programma heeft, met optredens voor radio en teevee, een diner met de ambassadeur, voorlees- en signeersessies. Tijdens een vraaggesprek voor de televisie krijgt hij een idee, hij wil 'het enigma Hitler' te lijf gaan en hem vangen in een net van fictie. Naar aanleiding van de uitzending vertelt een ouder echtpaar hem dat ze bij Hitler en zijn trawanten op de Berghof hebben gewoond. Vervolgens onthullen ze een groot geheim.

Tot zover is het een spannend, goedgeschreven verhaal. Herter gaat terug naar zijn hotel. Hij begint zijn gedachten over Hitler te verklaren aan zijn vriendin Maria. Het boek las "als een trein" maar hier struikelem we plotseling over een enorme omgevallen boekenkast. Van Plato tot Nietzsche, Augustinus, Thomas, Kant, Marx, Wittgenstein, Hegel, Kierkegaard, Heidegger, Sartre, van Schopenhauer tot Wagner, alles heeft met alles te maken. Hier draaft de schrijver hier een beetje door. Dat zegt de vriendin van Herter dan ook in het boek. Daarmee geeft Mulisch al aan dat hij ook wel weet dat het slechts een amusant gedachte-experiment is voor veelbelezen intellectuelen. Mulisch blijft de lezer verzekeren dat hij zichzelf niet snel al te serieus neemt.

Het is een intellectueel spelletje. De Woeste Schreeuw, de Diepe Snik, de Onbegrensde Passie ontbreekt. Het is geen Van Gogh, maar M.C. Esscher. Van mij hadden al die mooie filosofieën wel wat meer in het verhaal zelf verwerkt mogen worden. Het wordt ineens een soort hoorcollege.

Op onverklaarbare wijze zitten we dan ineens te lezen in het dagboek van Eva Braun. Een typische kunstgreep, want het is voor ieder weldenkend mens een op z'n minst onwaarschijnlijk dat zo'n dagboek, zo het al geschreven zou zijn, ooit gevonden zou worden. En hoe komt het dan opeens in een boek van Harry Mulisch? Het is allemáál fictie, dat weet ik ook wel, maar ik zou toch wel een bevredigende verklaring willen. Het moet geloofwaardig blijven. Om te zeggen 'het was allemaal maar een droom' vind ik te makkelijk.

Ook het slot van Siegfried is erg melodramatisch. Ik geloof best dat Mulisch zich heeft laten inspireren door oude Germaanse sagen, het Nibelungenlied, Faust, Wagner en wat al niet meer, maar het ligt er wat mij betreft een beetje te dik bovenop. Het lijkt naar het einde toe een beetje afgeraffeld. Vandaar gemengde gevoelens. Mulisch is ontegenzeggelijk een groot schrijver. Maar Siegfried is geen meesterwerk. Een aardig ideetje wat nog in de kast lag, en waar de schrijver niet al te veel tijd aan wilde besteden. Het plot is niet goed uitgewerkt, waardoor de kniesoren al snel zullen roepen dat het verhaal voor Mulisch weinig meer is dan een kapstok voor semi-wijsgerig imponeergedrag. Heer Nimo zegt: Aardig boek, maar volgens mij kan Mulisch beter.
Adi und Siggi
Binnenkort ook weer wat literatuur, want omdat Barbara er geen zin in had, heb ik het maar gedaan: het genominieerde boek Siegfried van Harry Mulisch gelezen. De gevoelens zijn gemengd. (later meer)
De mooiste sport ter wereld (volgens heer Nimo)
Een van heer Nimo's idolen is een ventje van amper 23 jaar, genaamd Valentino Rossi. Motorsport (op twee wielen) is sowieso al rock'n'roll, en met Valentino Rossi is het alleen maar beter geworden.

Vandaag werd de eerste GP van het jaar gereden in Japan. De reglementen zijn veranderd. De 500 cc heet nu MotoGP, want naast 500 cc tweetakten zijn er nu ook 900 cc viertakten toegelaten. Rossi rijdt met de gloednieuwe Honda RCV211, een 990 cc V5 viertakt met 238 pk. Prachtig geluid heeft dat ding.

Tijdens de race regende het, en de een na de ander viel eraf. Rossi reed tussen twee Japanse wildcard-rijders, dat zijn plaatselijke coureurs die niet aan het wereldkampioenschap meedoen, maar dispenatie krijgen voor hun thuis GP. Vroeger wonnen die Japanners altijd in eigen huis, want ze kennen het circuit natuurlijk heel goed en doen niet mee aan het kampioenschap, dus ze kunnen meer risico nemen en voor de andere coureurs vormen ze geen bedreiging voor de tussenstand.

Maar die tijden zijn veranderd. Aangezien bijna alle concurrenten voor de titel er al af lagen, kon Rossi rustig op de derde plaats blijven zitten. Maar zo is hij niet. Hij wil winnen. Schitterend hoe hij de Japanner Ryo voorbijgleed. Vale is een held.