5.31.2002

Heer Nimo is niet van de straat
Zwischen Schmerz und Langeweile wird jeder Menschenleben hin und her geworfen.
- Schopenhauer (de opa van Rutgerhauer)

5.30.2002

Nog meer moois
Van dezelfde googelactie. Sommige mensen zullen het begrijpen, maar heer Nimo begint aan alle kanten te lekken als hij zo'n cadeaulijstje doorneemt. Schitterend! Let ook op die verduidelijkingen tussen haakjes. Je hoeft het zelf niet te verzinnen, het staat gewoon al kant en klaar op het internet!

Voor de volgende kado's zouden we jullie verzoeken dit af te stemmen met de ceremoniemeesters zodat zij de lijst up-to-date kunnen houden en wij geen dubbele kado's krijgen.

Strimmer met accu

CD rek

Opbergdozen voor tijdschriften

Tuintafel: Planeta Oval van Hartman (met greystone blad)

Miele Stofzuiger bijvoorbeeld type: Cat en Dog(met

filtersysteem, zie wehkamp), ca 217 Euro

Tuinkussens (4 stuks)

Verrekijker (type klein en handzaam, voor de safari-huwelijksreis)

koppelstuk + spuitpistool van gardena (we hebben al een sproeikop voor de tuin)

Centrifuge, merk AEG, SV25280, prijs ca € 119

Kledingrek bijv: Ikea , Rigga (€ 17,70)

Dekbedovertrek, 240 x 220, bijvoorbeeld:
(Kleur beige, Wehkamp, blz 623, Vlinderdekbedovertrekset, prijs € 159,95)

2 Nachtkastjes bij kersen bed bijvoorbeeld:
(Wehkamp, blz 766, € 112.99 pstuk)

Alles in een set (gourmet, gril,steengril)'bijvoorbeeld:
(Wehkamp, blz 1017, Moulinex, € 69,95)
Zelf een wilgentenenschutting maken
Kijk, daar doe ik het allemaal voor. Dat iemand die serieus op zoek is naar informatie over de tuinklauw het eerst deez' weblog krijgt voorgegoogeld.

Zo kom ik dan zelf ook weer op pareltjes van pagina's, zoals die van Groei&Bloei. Prachtige teksten:

'In de tuin valt een hoop te doen, maar ook een hoop te genieten. Dat geldt ook voor het meinummer van Groei & Bloei, dat boordevol staat met praktische informatie en tal van fraaie reportages.'

'De schitterende bloemtrossen van de sering zijn er in vele kleuren. Van dieppaars, violet, roze tot zuiverwit. Minstens zo opvallend is hun heerlijke geur.'

'Gentse azalea's zijn terug van weggeweest. Hun schitterende kleuren en heerlijke geur hebben nog niets aan waarde ingeboet.'

'Zelf een wilgentenenschutting maken? Met onze werkbeschrijving is het beslist niet moeilijk.'
Toon Hermans leeft
Chrestomancini heeft zich uitstekend gerevancheerd op de aanval van Nico Dijkshoorn met een prachtig gedicht. Hulde voor deze gevoelige poeet. Zie wederom het reactieblokje bij Snotverjeppie (28 mei onder 'Attelenooje schlagert') .
Nimo houdt een oogje in het zeil
Een uurtje geleden was ik op het Binnenhof. En jawel: onze jeune premier stond net wat uit te leggen, omringd door 65-plussers die allemaal graag in beeld wilden komen. Ook allemaal jonge meisjes, die daarna op een drafje naar de Ridderzaal holden. Tonie was nergens te bekennen, wat ik dan toch wel weer een minpuntje vind. Wie is toch die altijd lachende, magere man met blond peenhaar die altijd bij Balkenende is? Een secretaris of een lijfwacht?
Heer Nimo en het volk van Nimo (deel 5)
Wat voorafging: Nimo heeft al zijn schepen achter zich verbrand en wil weg, zo ver mogelijk. We vinden onze held terug aan boord van een vrachtschip.

Zo voeren we het zeegat uit. In boeken of films sta je dan aan de reling, een beetje weemoedig naar het steeds kleiner wordende vaderland te kijken. In werkelijkheid zat ik dus beneden, in de machinekamer, om bij een temperatuur van veertig graden en in een oorverdovend lawaai van de turbine allerlei smeernippels af te lopen met een oliekannetje. Een vliegticket had er niet in gezeten, en via via had ik op deze boot kunnen aanmonsteren.

Twee linkerhanden en nog nooit gewerkt, maar ze hadden iemand nodig voor de klusjes die niemand wilde doen. Scheepsmaatje dus. De deck officer die me had aangenomen was een Nederlander, de eerste machinist ook. Verder had ik tot nu toe maar weinig bemanningsleden gezien. De meesten waren kleine Taiwanezen die niks zeiden. Vroeger had ik de boeken van K. Norel gelezen, dus zo’n bootreis leek me wel wat. Hoezo naief? Ik had geen idee welke ellende me te wachten stond… (Wordt vervolgd)

5.29.2002

Mijn kop waait bijkans van me romp
Wat een dag. Na een keiharde stortbui in de zon door Amersfoort gelopen. Stralend weer als het net geregend heeft, dat is toch wel het mooiste. Daarna in de trein naar huis het boek bekeken dat ik even tevoren bij de Slegte had gekocht. Het meisje achter de toonbank had haar kruiswoordgepuzzel zonder morren onderbroken om de nieuwe aanwinsten speciaal voor mij stevig in te pakken in eerlijk, bruin pakpapier.

Wat een magistraal werk van Literatuur!! Wilde met blikje Dommelsch in de hand gezeten naast oude man in uniform (drie strepen) eerst met potlood wat mooie passages aanstrepen om met jelui te delen, maar ik kon wel blijven krassen, zo fraai is het allemaal. Langs berg en dal klinkt hoorngeschal van Heere Heeresma. Kopen! Voor slechts € 3,61 ben je in het gelukkige bezit (bij de Slegte dus).

Buiten groene velden en witte wolken (the beautiful hills of Holland, how wond'rously they rise) en ik maar genieten. En de eerste hoofdstukken spelen zich ook nog eens af in de trein! Ik werd gewoon euforisch, verdomd als het niet waar is.

maar toch is er even sprake van een doodsschrik wanneer hij naar de stalen, verschrikkelijke mededeling in drie talen staart; duizelingwekkend snel meegevoerd wordt in de schreefloze letter Geen drinkwater. Waar is de zinken tank, gecoat en gebitakt. Tussen het dubbele dak? Achter de stalen plint? Streptokokken en darmbacteriën. Het zal er stijf staan van de ziektekiemen. Waarschijnlijk ligt, onzichtbaar, onmerkbaar voor allen die zich de handen afwassen, een schuimlaag op het bevend, voortdurend klotsend wateroppervlak. En reeds buigt hij het hoofd - alles of niets, nietwaar? - duwt de handel naar beneden terwijl hij met de voet de pedaal indrukt die de afvoer afsluit. En drinkt. Drinkt zoals hij misschien nog nooit gedronken heeft. (...) Hijgend, het hemd doorweekt, staat hij tenslotte op, laat het water het uit porseleinen bakje weglopen, opent de deur en wandelt weer terug. Alsof er niets gebeurt is, de flakkerende zon daar en het gezever van welgedane mensen die de schuifdeuren der koepees hebben opengetrokken. Water, over Gods akker stromend. Hij steekt het hoof uit het raam, wil schreeuwen; 'Mijn kop waait bijkans van me romp,' of iets dergelijks. Het zou moeten weergalmen tegen de mottige muren van de verwaarloosde industriekompleksen die ze passeren, kolossale bergen sintels.

Daarna in de stadbus kwam er een verwarde zwarte jongen naast me zitten. Had veel plaats nodig, maar ik laat me door niemand wegdrukken. Begon raar te lullen dat een mens zo maar pardoes een klap voor zijn smoel zou kunnen krijgen. Gelukkig was ik gehuld in die zeldzaam zonnige gemoedstoestand. 'Welnee, joh!' zei ik. 'Doe niet zo gek! Niemand gaat hier slaan of rare dingen doen. Gewoon lekker rielekst blijven, weetjewel'. Mijn stemming was aanstekelijk. Hij keek me nog een keer aan met woeste blik en toen ontdooide hij. Begon op luide toon een verward verhaal. 'Tuurlijk, jongen!' zei ik. Andere mensen keken schrikachtig om, maar ik had er een vriend bij. Toen hij was uitgestapt, en de bus weer verder reed, zwaaide hij naar me en stak zijn duim op.

5.28.2002

Schijten als een reiger
Staat al de hele tijd op: Attelenooje, helemaal Aad Kapella, te vinden bij Snotverjeppie.

De jazz is dus vanuit de Spaarndammerbuurt, hier in Amsterdam-Oost, vanuit de achterkamer van Dikke Tonnie in de Jordaan gekomen en daar kwam geen tuba aan te pas en ook geen negers. De jazz was voor ons dat je der uit kon breke en dat je op een lekker ritme dan je wijf op der tiefus gaf, dat was jazz voor ons, met een muziekie op iedereen helemaal naar god slaan en dan op de dot om het goet te make.

Het zou me nix verbazen als Attelenooje vroeger heeft gevaren. Zoals hij waren er meer op die roestige rotschuit naar de Oost, waarmee ik uiteindelijk in Nieuw-Guinea belandde. Als je spatsies had, kon je maar beter uit de buurt blijven, maar die ene zeebonk waagde wel mooi zijn leven voor me, in de gore kroeg daar in de haven van Lissabon (onze eerste stop). Als hij toen niet had ingegrepen, dan was deez' weblog er nooit geweest. Dan lag ík nu onder de grond, in plaats van die Spaanse messentrekker, met die syfilishoer van hem. Maar dat is weer een heel ander verhaal...
Het valt niet mee
Gaat me niet in de koude kleren zitten, om al die herinneringen op te schrijven, dus als ik wat prikkelbaar ben... Wat jullie ook niet kunnen weten is dat S. later op vreselijke wijze om het leven is gekomen. Daar kan ik nu niet over uitwijden. Het ligt te gevoelig. Ik ben er emotioneel bij betrokken, weetjewel. Straks ga ik weer verder, de lange bootreis, en hoe ik uiteindelijk aankwam in verre landen, etc. Toestanden! Maar eerst even de actualiteiten met jullie doornemen.

Zo lees ik net het vreselijke bericht dat de jongerensite okidoki.com er mee gaat stoppen. Niet dat ik okidoki.com erg zal missen, sterker nog, ik had nog nooit van die hele okidoki-shit gehoord! Daarom schrok ik dus, want ik dacht dat ik wel een beetje op de hoogte was van internet en wat er leeft onder de jongeren (ik kijk elke dag minstens een half uur naar TMF!).

Snel naar die site gesurft. SMS'en en beltonen, ja dat is vertrouwd, dat zijn de dingen die ze altijd aan kinderen proberen te verkopen. Er is ook een prijsvraag. Kan je een gesigneerde ceedee van Marillion winnen! Een band waar je opa naar luistert, vet man!

Er is ook een pagina met zogenaamde adressen van sterren: 'Je kunt ze een brief schrijven als je wilt. Daarin kun je vertellen dat je ze gaaf vindt of dat je de muziek die ze maken leuk vindt.' Het betreft onder meer The Grateful Dead, Fleetwood Mac, Neil Young, Diana Ross en Bob Dylan. Dus echt helemaal toegesneden op de belevingswereld van de doelgroep (kinderen van 10 tot 17 jaar). Raar dat het niet aanslaat, die prachtsite! Snappen jullie dat nou, lieve lezertjes?

George Harrison staat er trouwens ook bij. 'We kunnen niet garanderen dat de sterren terugschrijven.' hebben ze in de kantlijn gezet. Wat zou het adres zijn van Aaliyah? Daar wil ik wel mee corresponderen. Of anders Lefteye Lopez van TMC.
Lieve lezers
Jullie zijn schatten, allemaal. Maar lees even mijn welgemeende raad in het reactieblokje van de vorige pots. Kusjes van jullie trouwe bloggertje.
Nimo en het Volk van Nimo (deel 4)
Wat voorafging: Nimo vraagt of S. met hem meegaat, weg van hier!

Ze bleef maar zwijgen, met dat zelfverzekerde lachje, en ik had haar wel kunnen vermoorden als ze niet zo onweerstaanbaar mooi was, zoals ze daar stond. Ze trok me mee naar de slaapkamer. Mijn lul stond overeind zoals de staafkolom van 27 mei.

Vlak voordat ik bij haar wilde binnendringen zei ze ‘ik kan niet weg, ik ga niet met je mee’. Ik wilde wat zeggen, maar ze greep mijn pik en leidde hem naar binnen. Er volgde een neukpartij, die ik niet ga beschrijven, omdat er geen woorden voor zijn. Het was van een passie, een intensiteit, die ik nog nooit had meegemaakt. Instinctief begreep ik dat het de laatste keer was dat we dit deden, en alles wat ze me in dat jaar had geleerd bracht ik nu in de praktijk.

Na vele pieken maakten we ons op voor de finale, het laatste, alles vernietigende orgasme. Ik wachtte even en keek naar haar. Van die zelfverzekerde, mondaine vrouw van een uurtje geleden was niets meer over. Ze had zich volledig overgegeven en smeekte me om het nu af te maken, om haar de genadestoot te geven.

Voor het eerst besefte ik dat ík nu de macht in handen had. ‘Dus je gaat niet met me mee?’ vroeg ik. ‘Jawel, ik ga met je mee, dit kan ik niet missen. Ik wil je niet kwijt. Doe het met me, geef me je lul, ik wil het nu, alsjeblieft!’.

Ik gaf haar waar ze om vroeg. Het was een orgasme waar ik later nog vaak aan zou denken. Maak mij nix wijs over een bijna-doodervaring. I’ve been there. Een shot zuivere heroïne in je slagader kan niet intenser zijn dat dat ene tijdloze moment van pijn en geluk. We hadden geen lichaam meer. Met de snelheid van het licht schoten we door het heelal, doodstil liggend op dat grote bed. Langzaam, uitgeput, hijgend, niet in staat om een woord uitbrengen, kwamen terug op aarde.

Een uurtje later - ik had een douche genomen - stond ze op. Ze begon allerlei kleren uit de kast te trekken. ‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg ik. ‘We gaan toch weg? Ik ga met je mee, Nimo, ik volg je waar je maar wilt’. Ik keek haar aan. ‘Jij blijft hier’, zei ik tenslotte. Ze begon te huilen. Mijn besluit stond vast. Ze was mooier dan ooit, en ik hield van haar, maar ik zou alleen gaan. Een laatste omhelzing en ik stond weer buiten. Ik wist dat ik haar nooit meer zou zien. Weg hier, weg! Weg! (Wordt vervolgd)
Nimo en het Volk van Nimo (deel 3)
Wat voorafging: Nimo, weggelopen van de middelbare school, komt aan bij zijn vriendin S.

S. keek verbaasd toen ik brutaal naar binnen stapte. ‘Wat doe jij hier nou?’ ‘Pak je koffer’, zei ik, ‘we gaan weg, jij en ik’. ‘Nou, dat dacht ik niet, Nimo’tje-lief, ik heb zo een afspraak’. ‘Dan zeg je die maar af. Luister, ik ga nooit meer terug naar die rotschool. Alles gaat veranderen. Ik ga de wijde wereld in, en jij gaat met me mee’. Ze zweeg.

Een jaar eerder had ik S. ontmoet. We waren alletwee op vakantie. Zij was getrouwd met een rijke, succesvolle zakenman, die regelmatig met zijn hoofd op teevee verscheen. Hij was teruggegaan naar Nederland en die avond nam ze mij mee naar het landhuisje met uitzicht op Saint Tropez. Dronken van champagne en de sterren lagen we elke nacht in elkaars armen. Zij was absoluut de mooiste, meest opwindende vrouw die ik ooit gezien had. Tien jaar ouder dan ik en van een totaal andere orde vergeleken met de meisjes van mijn eigen leeftijd. Een verheven, hoge liefde was het niet. We spraken bijna niet, s nachts. Het was fysiek, geilheid, maar dan tot de tiende macht. We deden dingen waar ik in mijn stoutste dromen nog geen benul van had gehad. Na die zomer zou ik nooit meer dezelfde zijn.

Terug in Nederland bleven we elkaar zien. Maar altijd in het diepste geheim. Ik wil niet opscheppen, in fysiek opzicht ben ik verre van de ideale man en ik zou mezelf zeker niet knap willen noemen, maar sinds die tijd had ik nog meer dan anders moeite om de meisjes van school van me af te houden. Waarschijnlijk was dat – op de een of andere vreemde manier – juist omdat ik totaal geen oog voor ze had, totaal vervuld als ik was van mijn uren met S.

Nu stond ze me aan te kijken, S., met haar grijsgroene ogen en dat ironische lachje. ‘En?’ vroeg ik, ‘ga je mee?’. (Wordt vervolgd)
Nimo en het Volk van Nimo (deel 2)
Wat voorafging: onze jonge held is ontsnapt uit de strafgevangenis die ‘middelbare school’ heet en loopt nu voor het eerst als vrij man door de stad.

Hoewel het miezerde, scheen voor Nimo de zon. Wat nu te doen? Een keur aan mogelijkheden drong zich op. Vrij! Eén ding was zeker: weg hier! Zo ver mogelijk. Weg uit deze kale havenstad, weg uit dit druilerige landje, weg uit deze hoek van de wereld! Vervuld van grootse gedachten kwam Nimo aan in het centrum van de stad. Hij liep naar de flat van S. Zou ze thuis zijn? Geruisloos vloog de lift naar boven, naar de bovenste verdieping, waar S. woonde in haar luxe stadsappartement. (Wordt vervolgd)

5.27.2002

Bij van Ringelestijn, daar moet je zijn
Die Tonie, dat is toch wel een geweldenaar, heb ik dat al eens gezegd? Altijd in de weer, op zoek naar de laatste nieuwtjes en met fijne links naar allerlei mooie sites. Ingewijd in allerlei welingelichte kringen. Dagelijks een mooi citaat.

Onbegrijpelijk dat sommige rancuneuze kleine geesten kritiek spuien over deze topjournalist. Ik meen dit dus serieus, vrij van ironie (gotverdomme in het dagelijks leven moet ik dat er altijd al bij zeggen en nu ook al op deez' weblog, misschien ligt het dus tóch niet aan die smoel van me). Ik zeg altijd maar zo, kom niet aan Tonie, want dan kom je aan mij, begrepen?
Nimo en het Volk van Nimo (deel 1)
Op veler verzoek zal ik uit de doeken doen hoe het komt dat ik als een Godheid wordt vereerd door de Papoestam, zichzelve noemend het Volk van Nimo, diep in de binnenlanden van Nieuw-Guinea.

Laat ik maar bij het begin beginnen…

Het is al weer vele jaren geleden; op een middelbare school in de stad R. Heer Nimo, toen nog Nimo’tje, moest weer eens bij de rector komen. Of ik mijn brutale woorden wilde terugnemen en mijn excuses aanbieden aan het volledige lerarenkorps.

‘En anders?’ informeerde ik poeslief. ‘Anders moet ik helaas drastische maatregelen treffen, Nimo’, en daarna op bijna smekende toon:’maar zover zullen we het maar niet laten komen, hè?’

Ik antwoordde met een wedervraag: ‘Weet je wat jij kan doen?’

Affijn, lang verhaal kort: toen ik tien minuten later naar buiten liep, wist ik één ding absoluut zeker: nooit, maar dan ook nooit zou ik nog één voet in dat schoolgebouw zetten. Vastberaden liep ik het schoolplein af, me niet bewust zijnde van de bewonderende blikken van mijn voormalige medescholieren, die grote schroeigaten brandden op de rug van mijn leren jack. (wordt vervolgd)
Puinruimen
Gisteren bij Brick Brother werd de kijker een kijkje gegund achter de schermen van een succesvol programma. Hieruit bleek dat de kijkcijfers erg belangrijk zijn. Voor een succesvolle weblog zoals deze is dat niet anders.

Elke maandagmorgen krijgt heer Nimo een rapport met de cijfers van de afgelopen week op zijn bureau. Deze cijfers worden duchtig geanalyseerd en o wee als het tegenvalt. Heer Nimo lijkt zo aardig, maar als baas is hij zeker niet de makkelijkste. ‘Met aardig zijn maak je geen goede blog’, zegt hij dan.

Uit de statistieken blijkt de mensen dat na de onfortuinlijke gebeurtenissen van 6 mei vaker kwamen, blijkbaar zocht men in die roerige tijden wat steun en troost bij een vertrouwenwekkend persoon. Daarna kakten de cijfers weer een beetje in. Dat heeft media-adviseur Peter Jelgersma de kop gekost. ‘Opzouten met je mooie praatjes’, riep heer Nimo en hopla, met een boogje vloog Jelgersma door de deur.

Nimo doet voortaan alles zelf. Het eerste idee was eens een prikkelende stelling te poneren op een drukbezocht nieuwslog. En jawel: de grafieken vertonen weer een opgaande lijn.

Duidelijkheid, dat is wat de mensen willen. Heer Nimo zegt gewoon ‘klip en klaar’ waar het op staat. De taal van de straat, niet dat hoogdravende weblogtaaltje. Geen rare woorden als ‘saté’ of ‘mijn waarde’.

De gevestigde weblog-orde zit elkaar een beetje de bal toe te spelen. Daar moet maar eens de bezem door heen. Heer Nimo gaat die achterkamertjespolitiek keihard aan de kaak stellen. In de komende tijd zal ik vanaf deze plaats mijn gedachtegoed onthullen. Heer Nimo staat voor u klaar!

5.26.2002

Reaching the Nimo Tribe... for Christ!
Wie is heer Nimo? We lichten een tipje van de sluier op. Lees hier meer over Nimo Customs, Nimo Religion, Nimo Food, Nimo Houses, Nimo Language.

One thing that is very important is not offending someone. If you say something bad about someone, or start shouting at someone it is a grievous sin to them and they become deeply offended.

Daarom is heer Nimo ook altijd zo aardig tegen iedereen!

Maar 'alle gekheid op een stokje'. Ooit was ik hier op vakantie en sindsdien vereren die inboorlingen mij als hun god. Ze noemen zich nu de Nimo People. Schatten van mensen zijn het. Echte naturisten ook! Zo puur!! Eén met de Natuur en zo. Niks hebben ze, maar altijd de grootste lol. Eigenlijk zijn die wilden veel gelukker dan wij. Het zou dan ook onzin zijn om hier ontwikkelingsgeld naartoe te sturen. Je moet ze niet gaan verpesten!

Een paar jaar geleden kwam dat vervelende evangelistenechtpaar uit Amerika, de Theobalds, om Mijn Volk te bekeren. Het zal ze niet lukken.

Ik sta nog regelmatig in contact met mijn Nimo's en we lachen heel wat af over die domme gristenen. Laatst vertelde ik dat ik een ceedeebrander wilde kopen. 'Wacht nog even heer Nimo', riep het opperhoofd met een geheimzinnig lachje, 'wij regelen dat wel even voor u'. Moet je nu eens kijken. Hou ze in de gaten, die zwarte donderstenen!
Onze taal
Enkele jaren geleden verscheen een proefschrift over de taal van radioverslaggevers uit Nederland en Vlaanderen. Daaruit bleek dat de spraak van de Nederlandese verslaggevers door de jaren heen nogal veranderd is: ze waren de v's meer als f'en gaan uitspreken, de ee's meer als ei's, ze waren kortom meer 'plat' gaan praten: 'dat is nie feil beiter'. (Onze taal, via Tonie.net)

Hier herken ik weinig in. Volgens mij is het juist andersom: bij de omroep worden f'en juist vaak als v's uitgesproken. 'Dat is vout'. Volgens mij is dat een soort overcompensatie. In plat Amsterdams / Noord-Hollands spreekt men een v inderdaad uit als een f. Op teevee willen ze niet plat praten, en voor de veiligheid spreken ze ook de f maar uit als v. Het is een veit. Hetzelfde geldt voor de s, die wordt uitgesproken als z. 'Zoms is het vout'.

Die overcompensatie zie je ook bij als en dan. Sommige mensen weten dat een veelgemaakte fout is om te zeggen 'groter als'. Uit angst om die fout te maken, zeggen ze altijd dan, en dat is net so vout dan zeggen groter als.
Monaco
Mooi weer daar. Die blauwe zee en dat aparte vakantielicht op de bergen in de verte. De geur van zonnebrand, een ijskoud biertje op een terras, mooie vrouwen en het geluid van krekels in de avond. Terwijl de regen hier tegen de ramen klettert (we zouden nog even naar het Dunya Festival gaan, maar in de regen is daar ook geen bal aan - sneu voor organisatie en deelnemers), vraag ik me af hoe het zou zijn om op zo'n plek als Monaco, waar het bijna altijd schitterend weer is (ook niet te warm), te wonen. Ik kan me niet voorstellen dat die blauwe hemel zou gaan vervelen; dat ik zou denken 'nou, die seizoenen zoals in Nederland, die mis ik wel, lekker gezellig bij de kachel!'.