8.24.2002

3de REGEL: Meisjes willen een stoute jongen!
Dus, stel je ziet enkele, laat staan tientallen prachtige, schone, leuke meisjes op straat, in school, op werk, of waar dan ook... wat doe je dan? Juist ja, je gaat recht op hen af en vraagt hun naam en telefoonnummer. Natuurlijk kan je er best iets 'gladjes' bij zeggen zoals: 'Ik ga zaterdagavond naar de film, en ik vroeg me af of je geïnteresseerd zou zijn om met me mee te gaan?'

Wees een geboren verleider!

(Noot van de hoogste baas van deze pagina: Aangezien die link waar ik toevalligerwijze op stuitte (stiet?) al tien maanden oud is, zal iemand ander er ooit wel eens naar gelinkt hebben. Als dat zo is, bespaar me dan alsjeblieft dat zielige gezeik daarover.)

Ow, ik wil er nog eventjes wat bijvoegen. Als je van het type bent dat een meisje eerst zat voert zodat je je gang kan gaan met hen, dan hoop ik dat ik je nooit tegen kom, want dan ruk ik de b*llen van je lijf... zoiets hoort niet! En is zelfs strafbaar volgens de wet! Onthoudt dat!

8.22.2002

Poldermodel
Ik blijf het een raar gezicht vinden: die spijkerbroeken met van die uitgebleekte vlekken, alsof de draagster per ongeluk in een plas bleekwater is gaan zitten. Is dat nou mooi? Het benadrukt alleen maar de te dikke kont van de draagster. Bijna altijd zijn het van die lompe, uit de klei getrokken blonde meiden die zulke broeken dragen. Dat valt des te meer op als je net terug komt uit het buitenland, waar vrouwen vaak veel meer stijl en gratie hebben dan hier.

8.21.2002

Het bed kraakte toen ik erop klom
Op Thirza wel te verstaan. Het werd een ware ontdekkingsreis. Toch voelde ik me geen Colombus die het ruime sop kiest, eerder een mijnwerker die afdaalt, op weg naar het middelpunt der aarde. Ik bezocht spleten en plooien. Diepe, vochtigwarme krochten.

Op een gegeven moment dacht ik dat ik er al was. Onvervaard zette ik een krachtige aanval in. Van boven klonk echter een diep gerommel en alles begon te bewegen, als bij een aardbeving. Moeder Aarde gaf luidkeels te kennen dat ik er nog niet was. Vals alarm! Dit was nog niet de Grot der Grotten, maar slechts een doodlopende spelonk.

De beving werd heftiger, tien op de Schaal van Richter. Ik begreep dat Thirza behulpzaam de dijen wat verder spreidde. Sesam, open u. Opeens kreeg ik het gevoel dat ik in de buurt kwam en verdomd, een zekere opwinding maakte zich van mij meester. Koortsachtig tilde ik een laatste huidplooi op, duwde met kracht haar buik opzij en jawel!

In mijn herinnering klonk er klaroengeschal toen ik op dat moment, toch nog onverwacht, ineens recht het tochtige zeegat inkeek. Een wijds panorama ontvouwde zich voor mijn oog. Wat een enorme kut...

8.20.2002

De waarheid omtrent Thirza
Het moment is aangebroken: the truth, la verdad, la verité komt altijd aan het licht. Ik zal niet verhelen dat het een hele worsteling was.

Misschien moest ik het wat aandikken? Het wat mooier maken dan het was? Er allerlei 'interessante', 'grappige' en 'diepzinnige' dingen bij verzinnen en er als het ware een 'literair verhaal' van bakken? Met dubbele bodem, citaten van beroemde filosofen en speelse verwijzingen naar hoogtepunten uit de wereldliteratuur? Dan kon ik wel altijd zeggen 'joh, het is allemaal verzonnen, elke gelijkenis met de werkelijkheid berust op toeval'.

Maar nee! Nee! Nee! Nee! Dat is niet mijn stijl. Net zo min als dat ik me achter pseudoniem wil verschuilen, wil ik de laffe kunstgreep van de 'fictie' toepassen.

Dít is de stijl van Nimo: de gebeurtenissen eenvoudigweg optekenen, precies zoals het was. Niks geen mooischrijverij en interessant doen. Ik kán het niet eens, van alles uit mijn duim zuigen. Op de kleuterschool werd al duidelijk dat ik een zeer beperkte fantasie heb. Ik ben slechts een nederige dienaar, om niet te zeggen 'slaaf' van het afzichtelijke monster dat wij Waarheid noemen.

De Waarheid heeft slechts één gezicht, maar de Leugen verschuilt zich achter vele maskers! Maar wees hiervan verzekerd: ik zal haar dat kekke hemdje uittrekken, desnoods met geweld. Rats! Rats! Weg met die dure merkschoenen, uít die broek! De Weg en de Waarheid en het Leven.

Ik roep mijn lezers op niet langer gehoor te geven aan dwaalgeesten en demonische leringen! Laat je toch niet verleiden door huichelachtige leugensprekers, wier geweten met een brandijzer is toegeschroeid!

De Waarheid in haar blootje zetten, de schaamte voorbij, voor ieder te kijk, dat is wat me te doen staat. De hoon en spot van het gemene volk, het grauw, zal vreselijk zijn, maar het moet. Het is een eenzame weg, maar ik kan niet anders. Laagje voor laagje, leugen voor leugen afstropen, pellen, fileren, totdat de Waarheid rauw en naakt staat te bibberen in de wind.

En nóg ben ik niet tevreden. Vlijmscherp en genadeloos zet ik het mes in de huid, snij het vlees weg. Meedogenloos. Tot op het bot. De Waarheid is een rammelend geraamte. Wat er van de Leugen overblijft is een hoop rottend, stinkend vlees, bloed, kots, slijm.

In het geval van Thirza was 'aandikken' sowieso (überhaupt) niet nodig. Meer dan honderd kilo lillend vlees lag op me te wachten, daar in dat kale, krakende motelbed...
Binnenkort
Ga ik weer eens wat posten hiero.