11.17.2002

Nimo surft
Een van mijn favoriete logs is Camarados. GJ legt zijn belevenissen vast op het web, met weinig tekst en veel foto's. Waarom is het zo leuk om dit te volgen? Goede vraag...

Het is niet zo dat GJ nou veel spectaculaire dingen meemaakt. Integendeel, zijn leven is heel overzichtelijk: doordeweeks wonen in Rotterdam, werken bij Exact in Delft en in het weekend naar het mooie Groningen: door het bos wandelen met de hond, voetballen en uitgaan. Dat is het zo'n beetje. En dat elke week opnieuw. Momenteel is het een 'gekke week', want GJ past op het huis van zijn ouders in Groningen. Maar gekker dan dat wordt het niet.

Het is allemaal voorspelbaar, en toch ga ik regelmatig even kijken op Camarados en nooit ben ik teleurgesteld. Het geheim van Camarados is denk ik juist die regelmaat, en het feit dat uit alles blijkt dat GJ is een hele gewone, aardige jongen is. Meestal is hij zelf glimlachend in beeld en in zijn commentaren is hij nooit boosaardig. Op zijn foto's staan meestal lachende mensen die plezier hebben. Dat is het, denk ik: je wordt er vrolijk van. Camarados is een feelgood log.

En last but not least is daar natuurlijk de 'babe factor'. Nergens zie je zo veel spontane leuke lekkere meiden als bij GJ. Hoe krijgt hij het voor elkaar!?

11.16.2002

De grote boodschap
Tijd om weer even serieus te worden. De Sint is in het land. Gezellig! Ik ben dol op chocoladeletters (melk). Op de weecee schijt ik ook weer letters. Eerst nog niks in de gaten en dan opeens gaat het opvallen. Het is steeds weer een verrassing wat het geworden is. En er zitten mooie bij, hoor! Bijna zonde om zo maar door te trekken. Daar moet ik nog eens iets op verzinnen.

Dat literaire poepen is een jaarlijks terugkerend ritueel, dat steevast zo half november begint. Die dampende bruine banketletters in mijn kristalporseleinen pot (type vlakspoel met korte P-uitlaat) vormen tezamen woorden, en die woorden vormen op hun beurt weer een Opdracht, een Grote Boodschap uit een Andere Dimensie.

Van elke letter maak ik een foto. Het is een soort adventskalender, want op Kerstavond leg ik alle foto's op volgorde en dan openbaart zich mijn Missie voor het nieuwe jaar.

Ik kan nu wel onthullen dat de Opdracht van vorig jaar het beginnen van deze weblog was! God heeft een Bedoeling met mij, zo veel is duidelijk. Als je erbij nadenkt is het erg mooi: een transcedente, universele Boodschap, weergeven in niks dan stront. Het hemelse drukt zich uit in het aardse, en ik ben de verbindende schakel. In alle bescheidenheid natuurlijk, want ik ben slechts een doorgeefluik (bijna letterlijk).

De Grote Boodschap kan van groot belang zijn voor de richting die wij allen op gaan. Zodra ik wat weet, zal ik het hier op deze weblog openbaren. Keer dus regelmatig terug op deze plek en zeg het voort!

11.15.2002

Een winderige vegetariër
Mensen denken altijd dat ze origineel zijn, maar helaas is dat hoogst zelden het geval. Als je, zoals als ik, zegt dat je vego bent, is er in het gezelschap altijd wel iemand die zegt: 'Lekkere jongen ben jij! Hitler was toevallig ook vegetariër!!!' op zo'n toon van 'daar heb je niet van terug'.

Meestal negeer ik die opmerking. Als ze desondanks doorgaan met zeuren, blijf ik altijd vriendelijk. Hooguit zeg ik iets als 'Adolf had ook een ontzettend lelijke rotkop, maar dat smoelwerk van jou slaat alles, kan je niet even ergens anders gaan zitten, je bederft mijn eetlust,' waarna ik soms stijlvol een sappige vegetarische fluim op hun bord deponeer. Je moet altijd beleefd blijven, vind ik.

Jeroen Vuurboom schreef een bijzonder interessant artikel over Hitlers vegetarisme.

"Hitler begon meestal met te betogen dat de vroege mens, totdat de ijstijden hem dwongen tot het eten van vlees, leefde in een soort paradijselijke toestand van harmonie met de dieren. Vervolgens wees hij erop dat vegetariërs lang niet zo erg zweetten als vleeseters, minder last hadden van winderigheid en ook beduidend minder problemen hadden met vieze onderbroekvlekken. Meestal eindigde hij door zijn disgenoten uit te schelden voor 'lijkenbikkers' en 'kadavervreters'".

Zo zie je maar dat iemand nooit helemáál gek is.

11.14.2002

There was slightly more bleeding than expected
"You must get quite a few people asking to take photos?" I said expectantly.
"No... you're the first person to ask. Drop your trousers and underwear, and get onto the table".


Hij liet z'n leidingen doorsnijden, en z'n vrouw nam gezellig wat foto's. Voor het nageslacht... uhm...
De achtste dag
Frans Bromet heeft zich helemaal toegelegd op het genre van de betrokken reportage met een hoog realiteitsgehalte. Dit in tegenstelling tot de Hilversumse fabriekmatige aanpak, die onvermijdelijk uitmondt in een groot leugenpakket waar de werkelijkheid met het allergrootste gemak van matig tot extreem gemanipuleerd moet worden om het productieniveau op peil te houden.

De oorspronkelijke uitgangspunten van het programma De achtste dag waren sympathiek. Men was tegen de ‘gelikte’ reportages en zette daar tegenover het jeugdige enthousiasme van studenten in de journalistiek en andere jongeren die later iets bij de televisie’ willen doen.

Maar het begint helaas een maniertje te worden. Of ze willen het amateurisme er zo dik bovenop leggen, óf ze kunnen er echt gewoon niks van. Zelfs de vakantiefilmpjes van mijn tante Truus zijn beter dan wat deze gasten er van bakken. Is het nou echt zo moeilijk om die camera een klein beetje stil te houden? Men wijst iets aan en whoeps! daar gaat de camera. En dat bruuske in- en uitzoomen. Het is misschien ‘sympathiek’, maar je wordt er als kijker zeeziek van. Het gaat irriteren en daarmee leidt het af van de inhoud, die op zichzelf ook al steeds marginaler wordt (gisteren ging het over een foldertje van een kapper waar wat spelfouten in stonden).

Mijn advies: stoppen met dit programma. Dit is verspilling van zendtijd.

11.13.2002

Slappe hap
Wat ik van Nico Dijkshoorns tweede teeveeoptreden vond? Laat ik het zo zeggen: ik vond die kapper ('Caroline Tensen wordt veel gevraagd, als kapsel dan') heel wat scherper en gevatter.
Jammer
Nét niet (3-2).




'Internet: Er kunnen onverwacht positieve, maar ook negatieve kanten aan zitten. Van elektronische cadeaulijsten voor vele vrienden en bekenden bij ons huwelijk, tot de hackers van onze chatsessie. Eén bijzonder positief punt wil ik toch niet onvermeld laten. Dat is de weblog van heer nimo. Mijn grootvader maakte mij erop attent en sindsdien slaan mijn vrouw en ik geen dag over. Een informatieve site voor het hele gezin, waarbij ook de humor niet wordt vergeten.'


Du machst dein´ shit whack weil du nix checkst
‘Was ik maar geen ouwe lul’, verzucht El El van Esc. Tsja, maar het is niet natuurlijk nooit te laat om de schade in te halen. Hier al vast einigen coolen hiphop rhymes om te oefenen:

yeah... aha....
ich hab was drauf wie konten
und heb nix ab
an alle mc´s die nix konnten außer fronten,
ist meist das gleiche wenn ich das mic greife und an deinem scheiss zweifle
ansonsten ich mach´s tight meistens (shiiit)
und fight einsen denn der krieg ist für jeden allein
also warum wollen alle meine styles biten?
einer der wildesten silbenkings ist im building drin
und setzt sich fest wie geiseln
entdecken den rest der leichen
versuch den text zu meiden und trotz aggros relaxed zu bleiben
ich würd euch gern auf die fresse haun anstatt texte zu schreiben
doch ich muss mit einem auge auf die presse schauen
(vervolg)
Dat is lachen
Toch hebben die Irakezen wel humor. Zie de foto op pagina 5 van de Metro van vandaag. Een Irakese parlementariër vond het allemaal wat te saai. Hij griste de stola van z’n buurvrouw en drapeerde die bovenop z’n hoofd op een koddige manier, met de franjes naar beneden. En dan dat uitgestreken gezicht! Kostelijk en CHAPEAU! voor deze geinponem. Zo kan het dus ook.

11.12.2002

Nimo kijkt de kunst af
Dit zou wel eens mijn laatste postje voor vandaag kunnen zijn…misschien ook niet….maar misschien toch ook weer wel…je weet het niet….best kans dat ik vanavond weer wat post….maar wie weet doe ik het niet…het zou kunnen kennen dus….met de nadruk op kennen.
Vince is da man
Een gemoedelijke Brabander in het gezellige Twente. Maar pas op! Je moet hem niet tergen, want dan hèje ene hele kwoaie aan ons Vincent! En terecht. Zet hem op Vince!
Te laat
Butler Herman is verkocht. Ik baal daar een beetje van, want ik wilde ook een bod uitbrengen. Ik dacht, die prijs zakt nog wel een beetje, en dan heb ik mooi een goedkoop butlertje. Mis dus.

Die miljonair schudt het bedrag zo even achteloos uit z’n mouw. Wat zou hij niet voor mooie dingen kunnen doen voor het land, met al dat geld! Ze zijn toch zo begaan met de samenleving, die Fortuynfanaten? Maar nee, ze laten het huis zo als het nu is. Butler Herman mag het dagelijks afstoffen en een rondje maken in die Daimler. Wat een kapitaalvernietiging. En al die LPF-stemmers zijn nu overgelopen naar de SP. Van ultrarechtse kapitalisten naar maoïstische communisten. De ratio is ver te zoeken deze dagen.

11.11.2002

Big Boy
Roosmarijn laat zich niet door mij verleiden, lees ik hier. Jammer. Maar wat staat daar onderaan? Hans Dulfer komt op bezoek! Die ouwe heeft zeker weer wat te verkopen, want de afgelopen nacht hoorde ik hem ook al bij Jeanne Kooimans.

Ik heb een zwak voor Dulfer. Als Dulfer vertelt, luistert nimo. Als Dulfer blaast luister ik natuurlijk ook, maar die verhalen, die vind ik minstens zo mooi. Over die verfoeilijke pers, over Japan, en vooral over de Grote Mannen: Coleman Hawkins, Eddie 'Lockjaw' Davis, Ben Webster, Dexter Gordon, Lester Young, Hank Mobley, Don Byas, Ike Quebec, Illinois Jacquet en ga zo maar door. Het is zeer de moeite waard om hier Dulfer Radio te halen (scroll naar beneden), met drie nieuwe nummers. Dulfer!
Het zijn moeilijke tijden
Een grapje maken is tegenwoordig gevaarlijk. Vandaag nog: ik sta vreedzaam te pissen terwijl naast me, achter het schotje, aan de aangrenzende pisbak een man aanschuift. Zoals bekend, sta ik altijd open voor de zorgen van de medemens, en ondanks mijn eigen vrolijke geklater hoor ik dat het bij de man maar niet wil lukken. Soms duurt het gewoon even voor het komt. Maar als die warme straal dan eindelijk tegen het glanzendwitte keramiek klettert... welk een heerlijk bevrijdend gevoel! Mannen richten dan altijd expres even op het water, om de buurman te laten horen dat we toch echt een flinke straal in huis hebben.

Maar aan gene zijde duurde het nu wel heel erg lang. Wat sneu voor die man. Op de mij eigen, hartelijke wijze informeerde ik: 'wil het een beetje lukken, ouwe rukker?'. Maar wie nu denkt dat ik een vriendelijk antwoord kreeg vergist zich. Mijn medeleven werd beloond met een vernietigende blik. 'Nou, we zijn weer lekker vrolijk vandaag', mompelde ik, rustig nog wat nadruppelend.

Nooit zo maar het gereedschap in de broek stoppen, want zelfs al lijk je uitgedruppeld, op het moment dat je hem terug stopt, komt er altijd nog een klein straaltje achteraan. Dan heb je zo'n natte warme plek in je onderbroek, en dat worden later gemene gele vlekken in je dure herenslip! Ik heb daar het volgende op gevonden: Na het normale uitdruppelen doe ik net of hem wil terugstoppen, en dan, net op het moment dat pielemans mijn onderbroek wil bevochtigen, trek ik hem er weer uit, zodat die beruchte laatste druppel toch nog in het urinoir belandt. Zo fop ik mijn jongeheer en steeds trapt hij er weer in. Ha!

Zo ook nu. Voldaan en tevreden ritste ik mijn broek dicht (waar ik echt een hekel aan heb: gulpen met knopen!). Bij de man naast me nog altijd geen piesgeluiden. Hij stond waarschijnllijk flink te persen. Op dat moment klonk naast me een keiharde scheet! Het geluid weerkaatste galmdend door de betegelde plee. Dat was niet de bedoeling. De man kreeg een kleur, maar in plaats van zich netjes te verontschuldigen, werd hij link op mij! Alsof het verdomme mijn schuld was! Is dat niet onrechtvaardig? Verontwaardigd liet ik de man aan zijn lot over.

Normen en waarden, waar vind je ze nog? Hij stonk nog ook, die scheet. Naar verbrande uitjes.

En hebben jullie nog wat beleefd vandaag?