12.17.2002

De blijde boodschap
Zat ik op een bankje onder de palmen een beetje bij te komen, op het Plaza de la Independencia in Montevideo, komt er opeens een man op me af. Al snel bleek dat het een evangelist was. Begon een ellenlang verhaal over hoe zijn leven veranderd was.

Vroeger was het één grote ellende. Maar nu, was alles anders. Hij liep nu vrolijk ´s nachts door de Ciudad Vieja, de oude havenbuurt van de Uruguayaanse hoofdstad. Voor rovers, sluipmoordenaars en dronken matrozen was hij niet bang, want de Here beschermde hem. Hij deed precies voor hoe dat ging, vroeger en nu. Met theatrale gebaren. Trakteerde me op een privévoorstelling.

Even was het leuk, maar het begon al snel te vervelen. Het verhaal werd wel erg lang. Hij bleef maar doorratelen. Geeuwen en verveeld de andere kant opkijken hielp niet. Hij bleef maar op me inlullen met die blijde glimlach.

Toen kreeg ik een goede ingeving. Ik liet hem helemaal uitpraten. En op het laatst, toen hij me een boekje wilde geven, stond ik op, zei in het Engels, sorry, ik versta geen Spaans, en gaf hem een muntje.

Eindelijk was de gimlach van hem weg. De mijne daaraantegen duurde tot ver in de avond.

12.16.2002

Hallo
Hoe gaat het met jou? Met mij gaat het goed. Overdag: 30 graden. ´s Nachts 21. Ik klaag niet...